Καλό σου ταξίδι αγαπημένη μου Γιαγιά Αηδόνα

Αυτό ήταν το μυστικό μας, τώρα όμως που πέταξες μακριά μπορώ πια να το αποκαλύψω. Ήσουν η Γιαγιά μου. Σε ευχαριστώ που με άφηνες να σε αποκαλώ έτσι και ας μην ήταν αλήθεια. Με πίστευες και με αγαπούσες. Μου έλεγες ιστορίες και παραμύθια, ανέκδοτα και μύθους, που όσο ζω θα τα θυμάμαι. Ο Δίας, ο Διόνυσος, ο Χριστός, η Ιοκάστη, η Ηλέκτρα, ο Μινωτής, ο Μαρινάκης, ο Κλώνης, η Ιφιγένεια, η Αντιγόνη, ο Λόρκα, ο Θεοδωράκης, ο Ροντήρης…Είχαν τόσους ήρωες τα παραμύθια και ο βίος σου, που θα χρειαζόμασταν τρείς ζωές για να μου τα διηγηθείς όλα.

Όταν ήμουν παιδάκι ερχόμουν στην Επίδαυρο, εκεί στα καμαρίνια και σε καμάρωνα . Θυμάμαι, πριν βγεις στην σκηνή τα μεγάλα σου μάτια «αμύγδαλα», την δύναμη της ψυχή σου, που έφτανε στα ουράνια, το κατάλευκο χαμόγελο της καρδιάς σου, τον λευκό μακρύ λαιμό σου. Αγέρωχη Πάντα!

Και σαν έβγαινες στη σκηνή Αηδόνα μου, πάλλονταν η ψυχή μου. Οι ψυχές μας άγγιζαν το Θείο, το Μεγάλο, το Κορυφαίο! Ήμουν παιδάκι, γύριζα την ώρα της παράστασης και κοίταζα το κοίλον, τους θεατές. Τα μάτια των ανθρώπων ήταν βουρκωμένα. Τα μάγουλα του είχαν αλμύρα από δάκρυα. Οι ψυχές τους ακολουθούσαν τις εξαίσιες μουσικές που βγαίναν από την ψυχή σου. Οι νότες από τις «παρτιτούρες» του Αισχύλου, του Σοφοκλή, του Ευριπίδη, του Αριστοφάνη, είχαν μπει στη φωνής μιας Αηδόνας και μεταλαμπάδευαν τη δύναμη και την τέχνη τους μέσα από σένα. Για όλους εμάς.

Ύστερα μεγάλωσα, αντάμωσαν οι δρόμοι μας. Και εσύ Γιαγιά μου συνέχισες τις διηγήσεις σου. Χανόμουν εκστατικός .

Κάποτε τα φέρε η μοίρα και βρέθηκα στο πλευρό σου στη σκηνή. Ώρες ατέλειωτες στο σπίτι σου στο Παγκράτι για να φτιάξουμε τη μετάφραση , και να κάνουμε «κρυφό σχολείο» όπως το αποκαλούσες. Νότες, ημιτόνια, τόνοι, μουσική, ήχοι, δύναμη, ανάσες … Πάθος ! – « Ο ηθοποιός σέρνει το κάρο πάντα! Κανένας άλλος ! Ο σκηνοθέτης μόνο το φορτώνει.» έλεγες και ξανάλεγες .

Πριν την πρόβα πηγαίναμε με το αυτοκίνητο σε ένα εκκλησάκι να ανάψεις ένα κεράκι και να αφήσεις ένα λουλούδι στην Χάρη του. Έπαιρνες δύναμη από Αυτόν, για να καταφέρεις να χαρίσεις ύστερα εσύ «Λόγο» από την σκηνή .Πότε κανένας άνθρωπος δεν μπόρεσε να με κάνει να καταλάβω την σύνδεση του αρχαίου, με τη βαθιά πίστη, την Χριστιανοσύνη. Αντιγόνη, Παναγία, Ηλέκτρα, όψεις του ίδιου νομίσματος του ίδιου Τραγικού…

Ύστερα ήρθε η στιγμή να βγω στη σκηνή. Πλάι σου !!!! Η Επίδαυρος γεμάτη . Η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει. – «Μη φοβάσαι» μου είπες, «βγες! Ατένισε το κοίλον από άκρη σε άκρη, κοίταξέ τους, πάρε μια ανάσα, και μετά μίλα» . ‘Έτρεμα! Αγγελιαφόρος στις Φοίνισσες εγώ, Ιοκάστη εσύ. Γύρισες πλάτη στο κοινό και κοιτούσες εμένα . Μεγαλείο ψυχής ! Ντράπηκα!!!!

Όταν σε ρώτησα γιατί γύρισες πλάτη, μου είπες: «γιατί εσένα έπρεπε να βλέπουν, όχι εμένα» . Στήριζες τους νέους.

«Ντροπή για την Ελλάδα που γέννησε το θέατρο να μην έχει Ακαδημία Θεάτρου», έλεγες συνέχεια. Ποιος σε άκουγε;;;

Έπαιζες την Εκάβη. Αιμορραγούσες, είχες καρκίνο, το γνώριζες . Ποτάμια το αίμα. Σε συμβούλεψαν να σταματήσεις. « Όχι» έλεγες πεισματικά, «θα κάνω και την τελευταία παράσταση και μετά θα ασχοληθώ με τον καρκίνο μου».

«Μα πως το έκανες αυτό γιαγιά; Πως μπόρεσες; Γιατί δεν σταμάταγες να δεις τον εαυτό σου, την υγεία σου;» σε ρώτησα.

«Ο Ηθοποιός είναι στρατιώτης» μου απάντησες, «οφείλει να είναι στο πόστο του. Μόνο νεκρός δεν πάει στην παράσταση του. Τόσοι άνθρωποι θα χάνανε τη δουλειά τους αν σταματούσα εγώ. Και να σου αποκαλύψω και κάτι άλλο; Η σκηνή των αρχαίων θεάτρων είναι η πιο δυνατή θεραπεία. Όταν είμαι πάνω στη σκηνή είμαι Δίπλα Του, και τρέμει ο Καρκίνος, κρύβεται»

Είχε δίκιο η Αηδόνα μου ! Το κατάλαβα μετά όταν αρρώστησα και εγώ.

Γιαγιά μου πέρασες πολλά το ξέρω. Ήσουν σπουδαία! Αγάπησες πολύ και αυτό το ξέρω. Ο Μαρινάκης της καρδιάς σου έφυγε νωρίς. Η απουσία του ήταν αγκάθι για σένα.

Κοντέσα Βαλέραινα, Ηλέκτρα, Ιουλιέτα, Αντιγόνη, Ιφιγένεια, Δυσδαιμόνα, Γέρμα, Ελένη, Ανδρομάχη, Κλεοπάτρα, Πραξαγόρα, Λυσιστράτη, Ιοκάστη σε αποχαιρετώ. Ήταν τιμή που σε γνώρισα. Σε ευχαριστώ για την αγάπη και τα όμορφα ταξίδια της ζωής και του θεάτρου που μου χάρισες και μοιράστηκες μαζί μου, σαν Γιαγιά προς εγγονό. Νιώθω ευτυχία που σε γνώρισα. Καλή αντάμωση. Σε Αγαπώ!

Χ.Σ.

Άννα Συνοδινού : «Σας χαιρετώ μην κλαίτε, σε άλλη ζωή θα ζήσω αλλού» (Ιφιγένεια)

This entry was posted in Personal, ΑΝΝΑ ΣΥΝΟΔΙΝΟΥ, Θεατρο and tagged , by Christos Syriotis. Bookmark the permalink.

About Christos Syriotis

Απόφοιτος του τμήματος Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Απόφοιτος της δραματικής σχολής Αθηνών του Γ. Θεοδοσιάδη . Έλαβε μέρος ως ηθοποιός σε θεατρικές παραστάσεις όπως : Άμλετ, Φοίνισσες, Ερωφίλη, Οιδίπους Τύραννος, Επιθεωρητής, Μάλα, Δείπνο ηλιθίων, Λυδία, Οι επισκέπτες, Γαμήλια δεξίωση, Ασκητική, Άμλετ comedy, Ολόκληρος ο Σαίξπηρ σε μια ώρα, Μη γελάτε είναι σοβαρό, Χαρτοπαίχτρα, Μαύρη κωμωδία, Κύκλος με την κιμωλία, Ειρήνη, Party Time, Ιωάννης Γαβριήλ Μπόρκμαν, Λαλαλώ και Ρεπετέ κ.α. Ενδεικτικά αναφέρουμε μερικές συνεργασίες του με τους: Γιώργο Κιμούλη, Άννα Συνοδινού, Γρηγόρη Βαλτινό, Τάκη Ζαχαράτο, Πέτρο Φιλιππίδη , Γιάννη Νικολαΐδη, Νίκο Χαραλάμπους, Γιάννη Καραχισαρίδη, Andriew Visnevski, Ηλία Ασπρούδη, Γ. Κακλέα, Κώστα Σπυρόπουλο, Κωστή Καπελώνη κ.α. Εργάστηκε σα βοηθός σκηνοθέτη σε αρκετές θεατρικές παραστάσεις και το 2004 διασκεύασε και σκηνοθέτησε σε πρώτη παγκόσμια θεατρική μεταφορά το έργο του Νίκου Καζαντζάκη Ασκητική. Το 2013 έγραψε και παρουσίασε στην σκηνή το έργο: «Τι κοιτάτε, ρε ;» Έχει λάβει μέρος ως ηθοποιός σε αρκετές δημοφιλείς τηλεοπτικές σειρές, σε μεγάλες κινηματογραφικές παραγωγές ενώ δανείζει τη φωνή του σε πολλές μεταγλωττισμένες παιδικές ταινίες ,ντοκιμαντέρ και διαφημιστικά . Εργάστηκε για χρόνια σαν ραδιοφωνικός παραγωγός παρουσιάζοντας την αφιερωματική εκπομπή αναμνήσεων " τι μου θύμισες τώρα"

1 thought on “Καλό σου ταξίδι αγαπημένη μου Γιαγιά Αηδόνα

  1. Οι ευχές και η Αγάπη της ” Γιαγιάς” αειμνήστου Άννας Συνοδινού ας σας συνοδεύουν πάντα!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *