Το στενό πέτρινο δρομάκι που οδηγεί στο Όνειρο

385928_10150385670246812_688083488_n image[1]Υπάρχει μια διαδρομή που οι «μυημένοι», αυτοί που ξέρουν, όταν την διασχίζουν ανανεώνουν την σύμβαση με τη ζωή.                    Από πολύ μικρός άκουγα, και καμιά φορά περπάταγα, αυτό το παράξενο πλακόστρωτο στενό, ανάμεσα σε πανύψηλα δέντρα, δρομάκι.

 

Ο πατέρας μου με κράταγε από το χέρι και περπατώντας το, μου μίλαγε για αυτό : – «Ξέρεις πόσες ανάσες, πόσα καρδιοχτύπια, πόση αγωνία γνώρισε αυτό το πέτρινο στενό δρομάκι » μού έλεγε όλο καμάρι . Άκουγα την βαριά ανάσα του, και ένιωθα στο χοντρό του χέρι, τις φλέβες του που κτυπούσαν δυνατά . Μύριζα την κόλα από τα ψεύτικα μακριά γένια που φορούσε, και τα χείλη μου ξεστόμιζαν την απορία: «Μπαμπά πως με τέτοια ζέστη καλοκαιριάτικα, αντέχεις και φοράς ολόμαλλα ρούχα ;» Δεν έπαιρνα ποτέ απάντηση . Κατά βάθος ήξερα, καταλάβαινα. Αργότερα… έμαθα … ένιωσα…

Στα μισά της παράξενης αυτής διαδρομής υπάρχει ένα μικρό βρυσάκι. -«Πιες ,για να μη διψάς αργότερα» μου λέγε ο πατέρας μου, «η πρόβα θα κρατήσει ως αργά απόψε.»     – «Καλά άμα διψάσω θα βγω να πιω» απαντούσα με το θράσος των νεανικών μου χρόνων.   -«Ναι αλλά από πάνω. Θα ανέβεις τις κερκίδες για να βγεις από πάνω , μην ενοχλήσεις την πρόβα , μη με εκθέσεις…» απαντούσε αυστηρά ο πατέρας μου.

Διασχίζοντας το στενό δρομάκι των «μυημένων», δεξιά μας και αριστερά, έβλεπες και άλλους συναδέλφους του πατέρα μου ντυμένους με τα ίδια μάλλινα ρούχα, να ζεσταίνουν τη φωνή τους, κάνοντας ήχους με το στόμα τους. Οι φωνές τους, οι ήχοι τους, μοιάζανε με ακούσματα προαιώνια . Όλοι κλεισμένοι στο σώμα τους, στη σκέψη τους, κρυμμένοι πίσω από τις ψεύτικες γενειάδες, κάτω από τα ολόμαλλά τους ρούχα , σκορπισμένοι, χωμένοι ανάμεσα στα δέντρα, που όριζαν με τρόπο φυσικό τη «μυστική» διαδρομή . Οι φωνές τους αυτές  σιγά σιγά, άρχιζαν να μπλέκουν με τους ήχους του γκιώνη.

Στη ζωή μου πάντα όταν ακούω γκιώνη, «ακούω» και αυτές τις φωνές που ζεσταίνονται, προετοιμάζονται γλυκά. Αυτές τις προαιώνιες φωνές, που λίγο αργότερα θα εκτεθούν στην ορχήστρα του αρχαίου θεάτρου της Επιδαύρου και θα ζεστάνουν τις ψυχές των θεατών. Θα δημιουργήσουν την αίσθηση του Μεγάλου, του Ωραίου, του Αιώνιου . Πάντα όταν ακούω γκιώνη, μυρίζω το άρωμα τις κόλλας , νιώθω τους σφυγμούς των ανθρώπων που ανεβαίνουν, που διασχίζουν το στενό , τις ανάσες τους που παλεύουν με την αγωνία . Αφετηρία τους τα καμαρίνια. Προορισμός τους η δημιουργία ονείρων.

13

Ο γκιώνης μου φέρνει στο μυαλό αυτό το στενό των μυημένων, που άκουγα από παιδί και που ευτύχισα κάποιες φορές να το διασχίσω ως ενήλικας , χωρίς τη συνοδεία του πατέρα μου. Πάντα όμως με εκείνον στη σκέψη μου, όταν το διέσχιζα και με σεβασμό στις αγωνίες που πέρασε ανεβαίνοντας το. Με σεβασμό σε όλους τους ηθοποιούς που το διέσχισαν και σε αυτούς που ονειρεύονται να το διασχίσουν κάποτε.

Ένα στενό , λίγο πριν το 1ο βήμα.                                                                                  Ένα στενό, λίγο πριν αρχίσει το όνειρο.                                                                         Ένα στενό ανάμεσα σε ψηλά κυπαρίσσια, πεύκα και έλατα , με τον γκιώνη ενορχηστρωτή και προπομπό .

 

This entry was posted in Personal, Θεατρο and tagged , , , by Christos Syriotis. Bookmark the permalink.

About Christos Syriotis

Απόφοιτος του τμήματος Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Απόφοιτος της δραματικής σχολής Αθηνών του Γ. Θεοδοσιάδη . Έλαβε μέρος ως ηθοποιός σε θεατρικές παραστάσεις όπως : Άμλετ, Φοίνισσες, Ερωφίλη, Οιδίπους Τύραννος, Επιθεωρητής, Μάλα, Δείπνο ηλιθίων, Λυδία, Οι επισκέπτες, Γαμήλια δεξίωση, Ασκητική, Άμλετ comedy, Ολόκληρος ο Σαίξπηρ σε μια ώρα, Μη γελάτε είναι σοβαρό, Χαρτοπαίχτρα, Μαύρη κωμωδία, Κύκλος με την κιμωλία, Ειρήνη, Party Time, Ιωάννης Γαβριήλ Μπόρκμαν, Λαλαλώ και Ρεπετέ κ.α. Ενδεικτικά αναφέρουμε μερικές συνεργασίες του με τους: Γιώργο Κιμούλη, Άννα Συνοδινού, Γρηγόρη Βαλτινό, Τάκη Ζαχαράτο, Πέτρο Φιλιππίδη , Γιάννη Νικολαΐδη, Νίκο Χαραλάμπους, Γιάννη Καραχισαρίδη, Andriew Visnevski, Ηλία Ασπρούδη, Γ. Κακλέα, Κώστα Σπυρόπουλο, Κωστή Καπελώνη κ.α. Εργάστηκε σα βοηθός σκηνοθέτη σε αρκετές θεατρικές παραστάσεις και το 2004 διασκεύασε και σκηνοθέτησε σε πρώτη παγκόσμια θεατρική μεταφορά το έργο του Νίκου Καζαντζάκη Ασκητική. Το 2013 έγραψε και παρουσίασε στην σκηνή το έργο: «Τι κοιτάτε, ρε ;» Έχει λάβει μέρος ως ηθοποιός σε αρκετές δημοφιλείς τηλεοπτικές σειρές, σε μεγάλες κινηματογραφικές παραγωγές ενώ δανείζει τη φωνή του σε πολλές μεταγλωττισμένες παιδικές ταινίες ,ντοκιμαντέρ και διαφημιστικά . Εργάστηκε για χρόνια σαν ραδιοφωνικός παραγωγός παρουσιάζοντας την αφιερωματική εκπομπή αναμνήσεων " τι μου θύμισες τώρα"

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *